Czw, 11 Luty 2010 12:14:36 +0100 / życie / praca / barcelona
Od ostatniego razu kiedy rewolucja zawładnęła moją głową minęło około 10 lat.
Luty, 2010. Chyba jednak polubię pracę w korporacji.
Do poniedziałku zostały raptem cztery dni…
Acha. Codziennie poznaję ludzi pragnących zaskoczyć mnie swoim spojrzeniem na świat. Zaprzyjaźniona korporacja zatrudniła nowego web developera. Koleś wydaje się troszeczkę wystraszony. Ja byłem również, kiedy zobaczyłem, jak dumnie odpalą swoją Django aplikację na uidzie 0 (yes, yes, let’s go for popcorn) oraz jak zapytał o co chodzi w SVN. Fuck me, I am pretty.
Czw, 28 Sty 2010 16:39:53 +0100 / życie / c / security
statement: If you have reached this page looking for some good coding patterns, try maybe letter ;) For know this is only information about quite good book about secure programming.
Unfortunately I don’t have commercial experience working with C language. It simply means, that every time when I am coding something I need to search for some good practices in secure coding, but not only.
Yesterday, during my short train trip to home (everyday I have to travell about 30km by train in both sides, from and to Terrassa) I was playing with string concatenation in my new project. Fortunatelly, valgrind shows no memory leaks, but friend pointed me two places where malformed input could leads into vulnerability…
So, I decided to find good source of knowledge, preferable in one [e]book.
After one hour of research I found two worh mentioning positions:
* The CERT C Secure Coding Standard:
* Secure Coding in C and C++, Adobe Reader
After fast investigation I decided to buy first one – almost two times bigger and focused only on C.
Today I spent my morning journey reading, reading and reading. I will try to write more about it later – but for now I can recommend it without any doubts. Many important and very usefeul information/advices/practises gathered into one place. Have a good reading.
Śr, 27 Sty 2010 19:06:55 +0100 / życie / barcelona
Living in Spain has a lot of advantages.
But, from the geek point of view – some things really suck. For example, (I will be reffering to Poland because I don’t know the situation in other countries) in my previous city (Warsaw) I used to have very good broadband connection for about 20 euro per month. I had got about 10Mb which usually works with this speed.
Spain is different. Every ISP here sells shit. For me it reminds sweet-times ;) of Poland about 8 years ago – low quality, slow connections and big latency. You cannot buy/order 6Mb connection – you can order “up to 6M” which means 1–2Mb max. Of course if nobody else is using it at the same moment ;)
Unfortunately I bought connection from Telefonica.es – which is totally crap. For me it’s the essence of Spanish networking. So, finally every day my internet connection is not working for about 2 hours.
Fortunately, some of my neighbours have connections as well, and even better – from other companies.
The closest ones are using Vodafone – quite popular here. It means “they are paying 40 euros for UP to 6Mb, which means they have max 3M”. I decided to make backup connection for myself to have possibility be online whenever I want.
So, I started playing with aircrack-ng. The most popular way to crack WPA is to gain handshake and use bruceforce method with dictionary.
Getting it was quite simple – I used deauth method described in many places (disconnecting donnected user).
Then I created a big dictionary (about 1GB) using some dictionaries from internet, scrapping some pages and connecting all dictionaries from /usr/share/dict/ directory (about 20 dictionaries).
Then I started cracking using aircrack-ng -w -b etc.
On machine equipped with 8 cpu’s it took about 4 hours to declare that the password is not in the dictionary.
So, I started an investigation – asking some people who have Vodafone connection and guess what? All Vodafone WPA passwords contain only 14 characters from uppercase set of letters (A-Z).
It helped a lot. I wrote simple python script to generate all possible passwords (thanks for rezos for pointed me stupid mistake):
from itertools import product
from string import ascii_uppercase
for i in product(ascii_uppercase, repeat=14):
print ’’.join(i)
and passed them directly to aircrack:
./gen.py |aircrack-ng -b xx:xx:xx:xx:xx:xx -w – vodafone-02.cap
Now, I have to wait about 2 weeks ;) For now 24 millions of keys has been checked:
[07:18:27] 24389170 keys tested (905.21 k/s)
If you know some other “standards” of Spanish wireless networking – please send me it.
Wt, 26 Sty 2010 16:17:24 +0100 / python
I am developer with some experience in programming and SCM as well. I was working with CVS (since 2002), then Subversion (since 2004) and finally switched to bazaar (2006).
I have been always thinking that developer tools – including version controling systens has been created to help developers manage their works and allows programmer control theirs sources better.
So, let’s assume this – tools should help devs, ok?
Now face the facts.
I am long time bazaar user. I like it. It’s not perfect, but it’s quite fast, stable, and performs good merges. Last days I have been involved in another project, which uses mercurial at it’s control system. So I was so excited to have possibility to learn something new.
First days were so nice. I cloned the repository, started commiting locally and go on. After few days i decided to created my own branch on the server. So I made:
hg push ssh://server/new_reps_dir
and ups.
There is no .hg directory? What the fuck? I asked my friends from the project – nobody had idea how it works. Somebody told me to rsync/scp sources first, or hg clone and then finally push there. What the fuck? Two steps instead of one? Once again, tools should be helpful?
Ok, it was only warning.
First deploy. A lot of conflicts. Broken HTML files. Everybody started complain for other people – it is not my fault etc. I decided to fix all repository. I managed to do it. But the strange thing, I discovered that mercurial is not able to detect even easy changes in repository and merge them correctly. Example?
I created one file test_repo.py in two reps, one bzr, one mercurial.
File looked like this:
import sys
def cipka(self):
print “hello”
print 0
print 2
print 3
print True
sys.exit(1)
I commited to both repositories. Than I cloned for second hg repository, and branch for second bzr as well.
In both I changed file to:
#!/usr/bin/python
from sys import exit
def another():
pass
def cipka(self):
“docs docs docs”
print “hello”
print 3
print 2
print “hello”
print 4
print True
fuck_me
exit(1)
Nothing special, right?
I tried to merge the changes with bazaar and mercurial. Guess what?
Mercurial:
bluszcz@bluszcz [(wto sty 26) 15:56]:/tmp/test_repo
$ hg pull ../test_repo2
pulling from ../test_repo2
searching for changes
adding changesets
adding manifests
adding file changes
added 1 changesets with 1 changes to 1 files (+1 heads)
(run 'hg heads' to see heads, 'hg merge' to merge)
bluszcz@bluszcz [(wto sty 26) 15:56]:/tmp/test_repo
Command hg merge showed me tool to merge two files? What the fuck it is?
And with bazaar:
bluszcz@bluszcz [(wto sty 26) 15:56]:/tmp/test_repo
$ bzr merge ../test_repo2_bzr/
M test_repo.py
All changes applied successfully.
bluszcz@bluszcz [(wto sty 26) 15:56]:/tmp/test_repo
I know. People are complaing for bazaar. “Their change the format of repository every time” etc etc.
But during work even on small project (about 10 files changes during one commit) situation that vcs tool break you sources and push you into some sick merges is not normal for me.
So, tools should be useful. Tools should be helpful.
Fuck off mercurial.
With greetings to all involved in this project ;)
Nd, 24 Sty 2010 22:14:34 +0100 / vegan / muzyka / barcelona
Na wczorajszą sobotę wyczekiwałem ponad tydzień. Gratka w postaci pure grindcore zwanego Cripple Bastards oraz Looking for answer nie trafia się codzień.
Tym razem spotkanie nastąpiło w Terrassie – nasza znajoma argeńtyńska wegańska parka przyjechała do nas samochodem. Dziewczyny zostały w domu, ja zapakowałem się wygodnie na fotelu obok kierowcy i pojechaliśmy.
Miejsce? Pewien klub w industrialnej części Barcelony – albo nawet sąsiednim mieście – Badalonie.
Dojeżdżamy po godzinie – tak do jest jak daje się nieprzytomnemu polakowi mapę aby pilotował. Dwa razy gubię trasę dzięki czemu zjeżdżamy z autostrady. No, ale jesteśmy finalnie na miejscu.
W przed wyjściem z samochodu dopalamy piwko i o 23 otwieramy otwieramy drzwi klubu.
Jako pierwsi – kataloński grindcore. Chłopaki są obiecujący, ale technicznie czuć jeszcze braki…
Drugi – Looking for an answer – metalizowany hardcore / grindc z Madrydu. Chłopaki grają szybko, rytmiecznie, trochę hc, grind, newschool metalu, publiczność się wesoło bawi.
Około pierwszej w nocy na scenę wkracza gwiazda – włosi, Cripple Bastard.
Tego się nie da opisać.
Czw, 14 Sty 2010 15:27:15 +0100 / życie / vegan / muzyka / praca / barcelona
Hip hip hurra!
Zaliczyłem ½ roku na obczyźnie! Tyle samo czasu w jednej firmie – co oznacza, że skończył się mój ‘trial’ w zatrudnieniu i jestem teraz pełnoetatowym pracownikiem.
Ale to tylko detal.
Na początku stycznia Barcelona została zaatakowana przez polskich crustowców z Wrocławia – zespół Infekcja. Rozpoczęli koncertować szóstego stycznia, siódmego zagrali również a ósmego – na wielkim europejskim festiwalu La Jungla…. Oj działo się.
Na festiwal przygotowałem się mentalnie z wyprzedzenia. A pierwszego stycznia spadłem ze schodów i zwichnąłem nogę w kostce. Szybka wizyta w szpitalu i sztywny opatrunek od stopy po kolano – brak możliwości chodzenia… Do koncertu tydzień, hm. Nie wyglądało to dobrze. Postanowiłem jednak w dzień koncertu pozbyć się samodzielnie opatrunku i kuśtykając wyruszyć na festiwal.
Co na miejscu? Pojechałem z kolegą z pracy (Włoch), parą przyjaciół z Argentyny i katalońskim znajomym znajomych. Przyjeżdżamy na miejscu (squat, tym razem dla odmiany na obrzeżach miasta – wyglądem zbliżony do warszawskiej twierdzy z późnych lat 90s – wielki plac otoczony murami, ale bardziej zielony, do tego w środku mały budynek mieszkalny). Zastanawiałem się czy z okazji polskiej kapeli spotkam jakiś Polaków.
A więc dojeżdżamy na miejsce, i… na bramce słyszę znajome “kurwa”. Po wejściu do środku – pierwsza buda z żarciem – Polacy. Buda z wódą i resztą alkoholi – Polacy. Najebani kolesie pod drzewem – Polacy. Gadający załoga przy murze – Polacy. Ok, wszystko gra. Zaczynamy atak na jedzenie – zaczynamy od tofu burgerów (po 1 euro), dorywamy się do grzanego wina (1 euro – po raz pierwszy w Hiszpanii), połykamy po sandwichu (1,5 euro) i w międzyczasie wciągam jeszcze kolejnego sandwicha z majonezem z innego stoiska (1 euro). To tyle z jedzenia – 5 euro wydane a ja toczę się przejedzenia. Zagrało kilka kapel – pierwsze 4 dość mizerna. Przy Infekcji natomiast ludzie dostają szału. Widząc zaistniałą sytuację na parkiecie oraz słysząc znajome dźwięki postanawiam przestać być cieniasem i mimo chorej nogi ładuję się w sam środek :) Ta godzina na zupełne pozbawienie się kontroli jest bezcenna – liczy się dziki taniec, zbieranie ludzi z podłogi. Rozglądam się – Włoch szaleje, koleżanka z pracy (Litwinka) również w amoku, zamiast kolejnego znajomego widzę tylko czubek jego zakapturzonej głowy. Jest super, ale po godzinie pasuję – zaliczyłem kilkaset kopniaków w kostkę co sprawia, że czas odpocząć przy ognisku.
Tam poznajemy punks z Berlina – z którymi mam wspólnych znajomych z trójmiasta. Poznajemy holenderskie miłośniczki wódki rozcieńczanej sokiem oraz francuzkę, która okazuje się być fanką Grzegorza Ciechowskiego oraz starej dobrej Siekiery (tej w stylu Discharge).
Noc upływa przy śpiewaniu “telefony telefony” oraz “siekiera siekiera siekiera”...
Z ludzi godnych wspomnienia – szwedka która biegała w pełni szczęścia krzycząc “my shoes are fucking shining!”.
Na pamiątkę zakupuję znaczek Amebix (który to już? hehe) po czym zawijamy się.
Postanawiamy z kolegą zrobić sobie afterparty w jego domu. After party jest bardzo dynamiczne i po 10 minut od przekroczeniu progi obaj śpimy hehe.
Wracając do domu pociągiem oglądam swoje buty które do tej pory czarne są teraz całe zamoczone w błocie, to samo spodnie do wysokości piszczeli.
A 23 cripple bastards i looking for an answer!
Pi, 18 Gru 2009 11:34:35 +0100 / życie / praca / barcelona
(Tytuł notki zawiera korzystne z punktu widzenia SEO słowa kluczowe, tak więc proszę zignorować wszystko w nawiasach powyżej).
W Barcelonie zima. W pomieszczeniu w którym siedzę czuć mocno francuskie powietrze. To ciekawe, bo trzy tygodnie temu zostałem odseparowany od reszty zespołu developer. Siedzę więc pomiędzy właścicielem 7 firm należących do całej grupy, moich bezpośrednim managerem – a raczej CEO firmy w której pracuję, z trzeciej strony mogę podziwiać kolejnego CEO, firmy od kodeków. Na wprost marketing, ten brutalny, znany z Dilberta i żartów na temat wojen prowadzonych między geekami i działami marketingu.
Tak, po pół roku korporacja trzyma Cię mocno za pysk. Gdzieś daleko, 20 metrów na prawo, widzę pierwsze twarze koderów.
Tak więc, zima. Kobiety nie chodzą już na wpół rozebrane eksponując bieliznę. Faceci nie jeżdżą już nago rowerem po rambli. Legendarnego mężczyzny z legendarnym wielkim wytatuowanym penisem brak. Idąc na lunch skręty skręcasz na schodach – temperatura 9 stopni na plus utrudnia tą czynność.
Zima, czas na porządki.
Pozbyłem się kolejnego perlowego śmiecia z systemu – spamassassin zżerający 100 megabajtów cennej pamięci został zastąpiony szybkim i eleganckim bogofiltrem. But who really cares?
Czasem brakuje mi nocnych spacerów po kabackim lesie, stania w mrozie na rogu bitwy warszawskiej, przedzierania się przez śnieg celem zdobycia pożywienia w poprzedniej pracy (chociaż z tego co słyszałem problem się rozwiązał, developer w polsce zabraniają jeść na lunchu?) i…
No właśnie, czego więcej? Motyla?
So, 14 List 2009 22:32:21 +0100 / życie / barcelona
Tytuł notki zaczerpnięty z albumu grupy Active Minds, ale to chyba jest jasne?
Nie pisałem dosyć długo, czemu? Najprawdziwsze wytłumaczenie to “zapomniałem” ;)
Życie w Hiszpanii upływa dość powoli. Docierające sygnały z Polski o pogodzie potwierdzają słuszność decyzji o przeprowadzce. Aczkolwiek przez około miesiąc były dość gorąca – tak zwany kryzys emigracyjny został mi przedstawiony i zawarł ze mną krótką znajomość...
Piszę aby utrwalić wspomnienia o wczorajszym wieczorze i spisać kilka refleksji z nim związanych. Chyba najważniejsza z nich, to stwierdzenie, że takie rzeczy jak narodowa kultura, tradycja i miejsce urodzenia dość znacząca zaznaczają piętno na naszym życiu i kreślą dość wyraźną linię oddzielającą nas od innych nacji.
Nie jest chyba dla nikogo zaskoczeniem, że w miarę możliwości lubiłem spędzać czas na squatach – ostatnimi czasy co prawda jedynie przy okazji imprezy/koncertu, ale zawsze. Jadąc do Barcelony znałem legendarne opowieści o iberyjskich “ocupaciónes ilegales”? Mój hiszpański co prawda nie jest już zerowy, ale wciąż bardzo “poco” ;) Po kilku miesiącach udało mi się w końcu dotrzeć na dwa z nich (heh, co śmieszne, mieszkając w pierwszym mieszkaniu w Terrassie miałem squat 200 metrów po drugiej stronie ulicy, dowiedziałem się o tym fakcie miesiąc temu) w dość zaskakujących okolicznościach. W piątek po pracy kolega zabrał mnie na imprezę, która to była organizowana z okazji zajęcia kolejnego budynku, to raz, a dwa, z okazji utworzenie nowego Hacker Space – miejsca, knajpy, a tak naprawdę wydzielonych kilku pomieszczeń (na squacie) zawalonych komputerami. Miejsca spotkań hakerów, zarówno przy piwie jak i przy okazji Hackatonów (pierwszy już w przyszłą sobotę).
Miejsc takich w samej Barcelonie jest kilka, plus jedno położone poza miastem (preferowane dla ludzi potrzebujących wyjątkowego skupienia do skończenia projektu :), w górach.
Impreza zaczynała się o godzinie 21 – na miejsce przybyliśmy około 20. Pierwsze wrażenie – szok! O ile squaty w Polsce są mniej lub bardziej poukrywane, to tutaj… Ulica Casanovy 17 – 200 metrów od metra Universytat, trochę dalej od centralnego placu Catalunya. Ulica Casanovy jest tak zwaną aleją informatyczną. Jest tutaj kilkadziesiąt sklepów komputerów – hurtowni, detalicznych, oficjalne sklepy Acera, Della i tak dalej. Pomiędzy nimi lokal wyróżniający się od nich – obklejony plakatami, z ogromnym świecącym napisem. Na ulicy wystawione stoiska z darmowymi książkami, ulotkami i zinami. W pierwszym pomieszczeniu – kilkadziesiąt w połowie pełnych krzeseł, projektor i dwóch “prelegentów” uczy podstaw obsługi komputera. Na widowni ludzie w wieku 16 – 70 lat (urocza parka staruszków). Sala dalej sala do tańczenia z barkiem, leci jakiś cichy sound system. Ponieważ jesteśmy za wcześnie ląduje w pobliskim barze na piwo i klarę. Wracamy, pomieszczenie się trochę opróżnia, ale my mamy iść gdzie indziej – sąsiednie drzwi do kamienicy. Dzwonimy. Jakaś zadredowana blondynka otwiera okno na 4 piętrze i ścina nas wzrokiem. Po chwili ktoś schodzi do nas, otwiera drzwi i zaprasza do środka. Tutaj squat w całej okazałości – idąc kilka piętrem po schodach widzimy pomieszczenia mieszkalne, sale zabaw i trafiamy do kuchni, chyba przypadkiem bo za chwilę idziemy piętro wyżej. Sala z komputerami, kilkanaście osób w środku, zapach marihuany uderza nas zaraz po przekroczeniu wejścia. Zastanawiam się czy tak wyglądały początki firmy Atari? Zaczyna się przybijanie piątek, gadki szmatki, przedstawienia etc. Po jakimś czasie przychodzi inna panna i oznajmia, że party jest na drugim squacie, odległym 500 metrów dalej. Wylewamy się więc na ulicę, idziemy spacerkiem kilkanaście minut (moja znajomość hiszpańskiego jest poddawana brutalnym stress testom ;) i… kolejny szok. Tutaj zasquatowany jest cały, hm. Nie wiem jak to opisać. Najtrafniej będzie to opisać “wszystko na rogu dwóch ulic”. Pierwsze wejście prowadzi do artystycznego pomieszczenia, w tle widać pomieszczenie na eventy. Drugie rozpoznaję już jako wejście do części mieszkalnej. Trzecie – główna sala zabaw z barem. Jest przed 22, umieram z głodu. Jedzenie oczywiście wegańskie, i darmowe… (płaci kto może/chce). Plan jest następujący – bierzemy żarcie, alkohol i wbijamy się do artystycznej. Tak więc zrobiliśmy. Zaczyna powoli konsumpcję – umawiamy się, że dopóki wszyscy nie zjedzą głównego dania nie palimy w pomieszczeniu. Jesteśmy w Hiszpanii – nic dziwnego, że na stole oprócz pieczonych dynii, sałatek, czerwonego wina, piwa i wegańskiego sushi pojawiają się kosmiczne ilości haszyszu i marihuany. Nikt nie pije wódki, co kraj to obyczaj… Ja za nią również nie przepadam :P Impreza się rozkręca. Ponieważ zasadniczo wyróżniam się z katalońskiego tłumu swoją wschodnioeuropejską urodą sporo osób przychodzi zagadać i nawiązać konwersację. Założyciele miejsca z zapałem w oczach dzielą się swoimi wizjami i opowiadają
o swoich celach, zapraszają na przyszłe Eventy. Laska z anarchistycznego radia www.contrabanda.org namawia abym poprowadził jakąś audycję, na dowolnym temat, ale abym gadał hehe (you can talk about everything animal rights, programming, open source). Zasadniczo opieram się, ale ponieważ jesteśmy już dość mocno napruci dochodzimy do kompromisu – będę mówił po Polsku hehe).
W jednym miejscu wybuchowa mieszanka anarchistów, aktywistów praw zwierząt, hakerów. Spedząm czas doskonale.
Po kilku godzinach upewniwszy się, że jeszcze mam pociąg do domu żegnam się i wychodzę na rozgrzaną wcześniejszym dniem ulicę (jest 1 w nocy). Na ulicy tłumy, jak zwykle, ale ponieważ sezon turystyczny się skończył – bydło zwane urlopowiczami spotykam dopiero na placu Catalunya. W ostatnim na tą noc pociągu wyciągam moje Della, zakładam słuchawki i spokojnie dojeżdżam do domu.
Pozdrowienia dla Kernel Punkies, i szkoda, że tego nie przeczytacie – niestety, mój Hiszpański pozwoliłbym jedynie na powiedenie, ”¡puta madre, perfecto!”, a z katalońskiego znam raptem 10 słów :)
So, 18 Lip 2009 13:52:34 +0200 / życie / praca / barcelona
W położonej 40 minut (pociągiem) od Barcelony Terrassie jest dzisiaj piękna pogoda. A ja mam za sobą pierwszy tydzień pracy we Fluendo Embedded.
Wrażenia? Jeśli chodzi o pracę, generalnie super. W skrócie rozwijamy najbardziej wypasionie na świecie multimedia centrum Moovida. Jest nas kilkanaście osób, w 80% Francuzi, dwóch ludzi z wysp, jedna miejscowa osoba i wraz ze mną – dwóch polaków, czyli ja i mieszkająca z rodziną w Barcelonie programistka – dla odmiany o wyjątkowo hiszpańskiej urodzie.
W środku panuje hiszpańska atmosfera – słowo stres tam nie istnieje. Językiem dominującym jest angielski, potem francuski, oraz nowomowa – twór w którym ludzie porozumiewają się używając zwrotów ze wszystkich znanych narzeczy (jak w filmie Kodeks 2046).
Szefostwo ma jaja (i to ogromne – niebawiem o Moovidzie z hukiem może usłyszyć cały świat), oraz… sprawia mocne wrażenie uczciwych ludzi, więc póki co wszystko się pięknie zapowiada.
Podczas pracy mamy do dyspozycji godzinną przerwę na lunch – spożywam go na jednym z kilku tarasów (z widokiem na morze, a co? :P), oraz dwie 10 minutowe przerwy na papierosa/kawę w jednej z 7 kawiarni na dole (cena przedłużanego espresso wacha się od 80 centów do 1€). W kawiarniach i dwóch restauracjach można nabyć również jedzenie, niestety z vegańskich dań znalazłem tylko sałatkę “zjedz ile możesz za 3,20€”, czyli ogromna micha kuskusu, oliwek, soczewicy, makaronu etc itp. Ostatnio przesadziłem, i po 3/4 zjedzonej porcji jadłem już do dobicia się...
Generalnei, póki co na życie wydaję mniej niż w Warszawie co jest bardzo sympatyczne.
Rzuciłem papierosy, mogę tak chyba już powiedzieć. Przylatując tutaj miałem ze sobą 14 paczek papierosów. Na miejscu nie kupiłem ani jednej, i jeszcze mam trochę zapasy. Rozkochałem się za w paleniu skrętów – zestaw filtry, bibułki + tytoń kosztuje około 6 – 7€ i starcza mi na duuużo dłużej niż bym zakupił papierosy za zbliżoną sumę (papierosy bym spalił w dwa dni). W dodatku tytoń jest smaczniej, mniej śmierdzi, nie miałem po nim jeszcze kaca etc itp.
Standardowo, aby nie było zbyt lekko – zawsze pojawia się niedogodność. Otóż w Barcelonie są dostępne publiczne rowery, przyjemność ta nazywa się Bicing i kosztuje 30€. W skrócie, Bicing ściągnął z mojego konta 30€ i nie założył mi konta. Pierwsza próba kontaktu mailowego – dostałem odpowiedź proszę zadzwonić. Na moją prośbę zadzwoniła moja druga połówka dwuosobowego webowego teamu do którego zostałem przydzielony, sympatyczny Katalończyk o profilu zbliżonym na oko w 90% do mojego – przeszłość w zarządzaniu, SCM, developerce etc. Kolega po 15 minut uzyskał odpowiedź, że nie ma mnie w ich bazie danych ale mailowo pociągną temat. Wysłałem do nich wyciąg z konta. Otrzymałem odpowiedź, że w takich przypadkach należy dzwonić. Następną osobą która dzwoniła była moja Office Manager, również Katalonka (chyba ostatnia miejscowa na moim piętrze notabene). Po jej interwencji podobno mają mi wysłać w ciągu 10 dni… Tylko jak ją aktywuję skoro nie mam konta? Mam wrażenie, że to ściema i w końca będę musiał podreptać z kimś władającym po katalońsku pod pachą.
So, 11 Lip 2009 12:01:40 +0200 / jabberpl.org
Na serwerze wypieprzyły się wszystkie usługi związane z SSL/TLS/SASLEM.
Generalnie sytuacja nie jest jeszcze opanowana do końca, ale nie traćmy nadzieji ;)